Το Στρίφωμα - Μαρία Παπαγεωργίου

[εικόνα: book_serotonin]

Το Στρίφωμα - Μαρία Παπαγεωργίου

Είναι κάποια βιβλία που σε τραβούν από τα μαλλιά και σε σέρνουν στον κόσμο τους, σου στερούν την ανάσα με την ακρίβεια που περιγράφουν τη ζωή. Μια ζωή οικεία, που μπορεί να είναι κάποιου άλλου, αλλά πλησιάζει τόσο ύπουλα στη δική σου, σε περιστατικά που έζησες, ή γεγονότα που είδες και σκέψεις που έκανες και κόλλησαν πάνω σου σαν κακάδι από πληγή.

Με τη νουβέλα «Το Στρίφωμα» η Μαρία Παπαγεωργίου, ξηλώνει το νήμα της ενήλικης ζωής μας μέχρι να φθάσει στις απαρχές της, εξετάζει τις «αμαρτίαι γονέων» και πάντων ενηλίκων και τον τρόπο με τον οποίο «παιδεύουσι τέκνα», εστιάζει με αφοπλιστική ειλικρίνεια στις λέξεις που λέγονται για καλό αλλά καλό δεν κάνουν, και στις πράξεις που φαινομενικά είναι ασήμαντες όμως σε βάθος χρόνου είναι τόσο σημαντικές.

Βλέπουμε παρέα με την ανώνυμη ηρωίδα τα παιδικά μας χρόνια, αυτά από τα οποία η γενιά μας λέει πως από θαύμα επέζησε. Κι όμως είμαστε εδώ, μαζί με εκείνη, με τραύματα στις ψυχές μας που χάσκουν χρόνια αδούλευτα, παίζουν με τις σκέψεις μας και δημιουργούν τις ευαίσθητες χορδές μας, αυτές που κάποτε κάποιοι αγγίζουν, είτε άθελά τους αλλά συχνότερα με σκοπό.

Με γραφή αιχμηρή, σπαρακτική σε σημεία η συγγραφέας ξηλώνει και κόβει και αφήνει τις αιχμές να κάτσουν μέσα μας, εκθέτει αυτά που γίνονται πίσω από τις κλειστές πόρτες για τα οποία κανένας δεν μιλάει αν και όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει, για τους γονείς που εκτός από γονίδια κληροδοτούν και τον αέναο φόβο για τη γνώμη του κόσμου.

Και στο τέλος επιδέξια κάνει το στρίφωμα και μένουμε μόνοι με τις σκέψεις μας, γνωρίζοντας όμως πως σε έναν ακατανόητο κόσμο, υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που μιλούν την «ίδια γλώσσα» με εμάς.

«Είναι μόνο που μαζί σου νιώθω πως βγάζω νόημα. Που σ' αυτόν τον πύργο της Βαβέλ μόνο εμείς οι δύο μιλάμε την ίδια γλώσσα.»

Υπέροχο!