Μαύρο Νερό - Μιχάλης Μακρόπουλος

[εικόνα: book_serotonin]

Μαύρο Νερό - Μιχάλης Μακρόπουλος

Πόσες φορές έχουμε εκφράσει την πεποίθηση πως οι δυστοπικές ιστορίες αγγίζουν προφητικά την κοινωνική πραγματικότητα; 

Στο «Μαύρο Νερό», ο βραβευμένος συγγραφέας Μιχάλης Μακρόπουλος, περιγράφει τον αγώνα επιβίωσης ενός Πατέρα και του αναπήρου γιού του σε ένα περιβάλλον που όσο και αν φαντάζει μη αληθινό τόσο οικείο είναι.

Στα βουνά της Ηπείρου μια γεώτρηση προκάλεσε μια ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή. Το νερό, τα ζώα, τα φυτά είναι δηλητηριασμένα και οι άνθρωποι πεθαίνουν από μια αρρώστια η οποία δεν κάνει διακρίσεις. Τα χωριά ερημώσανε και μια χούφτα άνθρωποι, αρνούνται πεισματικά να εγκαταλείψουν τον τόπο τους παρά τις παροτρύνσεις και τις απειλές τον αρμόδιων αρχών. 

Αυτοί που έμειναν παλεύουν με την πείνα, την μοναξιά και την εξαθλίωση ενώ ο κίνδυνος να μολυνθούν είναι κομμάτι της καθημερινότητας τους. Και όσο τα περιθώρια επιβίωσης στενεύουν, τόσο αυτή η στενότητα καθορίζει στις διαπροσωπικές σχέσεις αυτών των ανθρώπων.

Με όχημα την δυστοπική συνθήκη μιας οικολογικής καταστροφής – η οποία δεν είναι τόσο απίθανή όσο φαίνεται – ο συγγραφέας επιχειρεί μια καταβύθιση στην άβυσσο της ανθρώπινής ψυχής. Αναλύει τις διαπροσωπικές σχέσεις, τις αποδομεί στα επιμέρους συστατικά τους, τις σκορπάει στις σελίδες επιτρέποντας στον αναγνώστη να νιώσει σε βάθος κάθε συναίσθημα, κάθε σκέψη, κάθε στιγμή μιας βασανιστικής καθημερινότητας.

Με τα πενιχρά επιδόματα και την λεία από το πλιάτσικο στα σπίτια αυτών που έφυγαν, ο Πατέρας – με Π κεφαλαίο, καθώς σε αυτή την πραγματικότητα, είναι η μοναδική ιδιότητά του – προσπαθεί να προσφέρει στον γιο του τον κόσμο όπως ήταν. Του χαρίζει βιβλία, κάνουν μακρινούς περιπάτους, χάνονται στην άγρια ομορφιά της ορεινής ελληνικής φύσης.

Η γονική αγάπη και αυταπάρνηση είναι το κυρίαρχο στοιχείο σε αυτή την ολιγοσέλιδη ιστορία του Μακρόπουλου. Η γραφή του λιτή, «ελληνική», καθαρή, απεικονίζει με ευκρίνεια το δύσκολο ρόλο του γονέα, την αγάπη και την ανάγκη γι’ αυτή, την τρυφερότητα, την οικειότητα σε αντιπαράθεση με την βαριά ατμόσφαιρα της εγκατάλειψης, της ερήμωσης και της θανάσιμης απειλής που πλανάται αμείλικτα ανάμεσα στις λέξεις.

«…Πατέρας και γιος, οι τελευταίοι άνθρωποι στη γη.».

Γνωρίστε τον συγγραφέα

Μιχάλης Μακρόπουλος

Φωτογραφία: Ευγενία Αραβαντινού
[Πηγή: kichli.com]

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Σπούδασε βιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έζησε εννιά χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Εδώ και δώδεκα χρόνια ζει με την οικογένειά του στη Λευκάδα και περνά μεγάλα διαστήματα στα χωριά της Ηπείρου Δελβινάκι Πωγωνίου, όπου διαδραματίζονται κάποιες από τις ιστορίες του, και Γρεβενίτι Ανατολικού Ζαγορίου. Τα τελευταία πέντε βιβλία του για ενήλικες κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κίχλη: Το δέντρο του Ιούδα (2014), Τσότσηγια & Ω᾽μ (2017), Μαύρο νερό (2019, Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας του περιοδικού Ο Αναγνώστης 2020), Η θάλασσα (2020), Άρης (2021, μαζί με την ποιήτρια και πεζογράφο Ελένη Κοφτερού). Έχει εκδώσει δεκατρία βιβλία για ενήλικες, το Οδοιπορικό στο Πωγώνι (Fagotto, 2013) και έξι βιβλία για παιδιά (η Μαλαματένια βελανιδιά [Καλειδοσκόπιο, 2020] τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου 2021). Διηγήματά του δημοσιεύονται σε διάφορα περιοδικά. Εργάζεται ως μεταφραστής λογοτεχνίας.

[Πηγή: kichli.com]